Yanık Düşlerin Çıplak Çocukları

Deniz, sıradanlıktan sıyrılıp
Arkasında biriken dudak izlerini
Gizlemeye çalışıyordu âciz çocuklardan
Onu incitmeden
Ona dokunmadan felsefe tutarsızlığıyla
Gül dikiyordu toprağa

Ne olup bitmişti o gece
Issız sokaklarda yürürken yalnızlığa

Ve elimde yanık sigaramla
Aksak adımlarımı sayarken  
âşıkane
Ansızın
Timur?u anımsadım , Ankara sokaklarında

Zaman, anlarını stoklarken pencere arkasında
Afrika?da çocuklar,
Küflü ekmeyi paylaşırdı sosyalist düşlerle
Üşüyen kimdi peki, güneş altında soyunurken açlığa?
Bir tutarsızlık alıyordu beni, nasırlı hıçkırıklarla
Boğazım düğümleniyordu
Eli ekmek arayan çocukların parmak izlerine dokunurken

Kan renginden utanıyordu
Ölüm Tanrı?ya yakınıyordu
Yedi rengini gizleyen gökkuşağı ise
Kalbine jilet dokundururcasına rest çekiyordu yağmura

Kalabalık sanmıştık oysa komünist aşklarımızı...

Cudi dağında temaşa ederken
Şatt?ül-Arab şeydalarını
??Anroozha??ya dokundurmak isterdim bu defa susuz bakışlarını
Senden sonra...

Ellerini uzatırken sonra günahsız çocuklara
Bir kralın emperyalist şımarıklığına inat
Yine, gün batımında

Bırakıyordum kendimi volkanik sevdalara...

‘’23 Nisan’ı unutulan çocuklara…’’


Nisan 2010

Yazarın Diğer Yazıları

YAPILMIŞ YORUMLAR

henüz yorum yapılmamış...

Yorum Yaz / Bilgi Ekle

Yorumunuz (yazınız) editörlerimizce indelendikten sonra burada yayınlanacaktır...

Adınız/Soyadınız *

E-mail adresiniz

Yorum Detayı *